is als een snelweg zonder afslag
is als geen hemel op aarde
Deze dag heeft geen waarde
Moment aangebroken
contact wordt verbroken
Ik zeg dag,
ik zie je lach,
afscheid is zwaar
je bent kostbaar,
onmisbaar.
Genageld met de voeten op de grond
de grond waar jij net nog stond.
Het voelt zoals een aardbeving,
die de grond laat wegzakken in de omgeving
De waarde dat me ontglipt
als een koord dat wordt doorgeknipt
iets waar ik van dichtbij naar staar
Wat is liefde toch raar..
Als ik me niet vergis
wordt dit gevoel beschreven als gemis
en dit in alle treurnis
Als een papier,
vastgehouden door de cipier,
dat niet wordt beschreven,
vast in zijn stilleven.
Ik ben in ademnood,
Ik zie buiten het avondrood.
het maakt me monddood.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten